Offf offf şu anda ve her anda en çok istediğim şey, kilo vermek, ömrümün kg tavanını yaptım, nolcak halim, 70 küsürlerdeyim, hamile iken bile bu kadar değildim, bu geçici bir dönem, elbette kısa bir süre sonra vereceğim diye kendimi    avutuyorum ama….acaba kandırıyor muyum ?

Gözlerim kapanıyor, ne pişmez tatlıymış bu…..

İlla ki vanilyalı olacak ya da karamelli.

Gündüzleri külkedisi,

akşamları tam bir pamuk prenses.

Bir gözüm “new post” sahifende, diğeri de bizim işyerinin canlı kamera görüntüsünde, sekreter kızı röntlüyorum, her zaman kontrol altında tutmak gerek, mazallah.

oy oy oy blog, kocacım da bugün bana yeni hat alacakmış, aradı sordu, “bir mahsuru var mı yavrum” dedi ay yerim seni kocacık, yok mahsuru yok, her zaman böyle olsan, ev numarasına alacakmış hem de, zaten şu anki numaram da, eskiden oturduğumuz evin nosu idi,  artık faturalı hatlıyım hemde şirket hesabı Bir de şu şirket hesabında bir arabacık alsan bana, nolur ki ?

Yorgunum, yorgun ve mutlu, evin son düzenlemelerini yapmalı ve ikramlık güzel bir şeyler hazırlamalıyım.

Ya blogcuğum böyle işte, görüyor musun, sabah neler yazdım sana, şimdi neler yazıyorum, böyle dengesiz bir ruh haline sahibim işte ben

Ama tek bir gerçek var ki, ailem bana ilaç gibi geliyor,  kocam,  çocuklarım,  iyi ki varlar.

Alış veriş yapmalıyım, yok yok bayramla ilgisi yok, evde bişicikler kalmamış,mutfağı doldurayım, hem de bayram için özel bir şeyler de alayım. Aslında hediye almak istiyorum, anneme, kardeşlerime, halama ve bazı kişilere daha, özellikle çocuklara, bakalım görürsem uygun bir şey, kısmet, yoksa özel vakit ayırmam mümkün gibi görünmüyor.

Aaa bir de unutmadan, muhtara gidip askıya baktım askı mı, ne komik, işte varmışız listede cümbür cemaat, onu da not düşeyim dedim, bugün sana eksiksiz rapor veresim var, sanma ki her gün böyle olacak.

Yok yok ağlıyor değilim, blog. Ağlamam zaten kolay kolay, kalbim taş gibi olduğu için çok nadirdir ağladığım. Ağlamanın zayıflık, eziklik olduğunu öğrendiğimden !! beri ağlamam, çok güçlüyüm !!  ya  ondan.

Herkes bayrama hazırlık yapıyor, temizlik, alış veriş, mutfak telaşı……. Ben yapmıyorum blog, yapamıyorum, yapmak istemiyorum, isteyemiyorum.Üzerimde nasıl bir yük, yapma zorunluluğum, evim temiz ve düzenli olmalı di mi ? Ne de olsa müze bu ! Yarına kadın inşallah gelir, koltuklar, halılar, camlar berbat, kadın gelirse misafir gelsin bayramda, kadın gelmezse misafir de gelmesin, napıyım ? Gücüm yetmiyor artık, yapamıyorum.

Dün gittim, üstüme bir şeyler alayım mutlu olayım dedim, kızım sana ödül dedim, sanki hak etmişim gibi. Yok yok mağazalar beni boğdu sanki. Ondan bile mutlu olmadım blog.Ne olacak halim blog ?

Allahım beni cezalandırıyor, günahlarımdan ötürü, böyle bir iç sıkıntısı verdi bana, şeytanın oyuncağı oldum çünkü. Bu aklıma geldikçe nefret ediyorum kendimden, Allahım beni affet, doğru yola ilet beni, sana blog üzerinden dua eden benden başka manyak kulun var mı ki ? Çok acınasıyım di mi allahım, ne olur, senin hoşnut olacağın işler-ameller yapmamı nasip et, biliyorum ki, sen istemezsen, ben isteyemem. Sonsuz sayıda,  her detayını en inceliği ile kusursuz tasarlayıp, yarattığın, sürekli düzen içinde dönüp duran bu alemde,  minicik gözle göremediğimiz-bilmediğimiz  yaratıklardan ve her şeyden haberdarsın, ne olur, beni kendi halime bırakma, nefsimin ve şeytanın elinden al beni.

Bakalım sen dayanabilecek misin ?